Away

Ze kijkt naar buiten.
En begint te huilen.
Geen excuus,
Om achter te kunnen schuilen.
Er is niks aan de hand,
Ze wilt gewoon weg.
Weg van de mensen,
Weg van de pijn.
Want ze weet dat het ergens anders,
Veel beter kan zijn.
Ze voelt zich dood van binnen.
Wat doet ze hier?
Moeite doen.
Nee dat wilt ze niet meer.
Altijd teveel aan andere gedacht.
Nu is ze iemand dat niemand had verwacht.
Ze wilt alleen 1 ding.
En niemand kan die gedachte veranderen.
Iedereen wilt haar het beste gunnen.
Maar er is niks dat ze doen kunnen.

Nergens

Een plek genaamd "nergens".
Daar wil ik naar toe.
Een plek alleen voor mij.
Niemand anders wil ik erbij.
Want buiten gedraag ik me stoer.
Maar thuis ligt er altijd wel een plas tranen op de vloer.
Waarom laat iedereen me niet gewoon een alleen.
Het is ik en mezelf, en niemand anders om me heen.
Niemand die me lastig valt.
Niemand die me de schuld geeft.
Op deze plek doe ik niks fout.
En alles wat gebeurd laat me koud.
Hoe ga ik bij deze plek komen.
Bestaat dit plekje, of alleen in m'n dromen?
Ik weet het niet zeker, dat plekje is niet groot.
Ik weet al waar het is,
Het is de dood.

Dark world.

Geen woorden om het te beschrijven.
Allemaal dingen die in mn gedachte rond drijven.
Niet genoeg tranen om het uit te janken.
En dat heb ik allemaal aan mezelf te danken.
Ik kan niet met je samen zijn.
Want de dingen die ik voor mezelf houd, doen pijn.
Nu weet ik genoeg..
Precies wie ik kan vertrouwen.
Maar aan het eind zal ik precies niemand overhouden.
Ik duw ze allemaal weg.
Ik heb heb het ze al een keer gezegt.
Ze willen me helpen, maar hebben niet door.
Dat ik nog steeds, die luide stemmetjes hoor.
Ze noemen me gek, en denken dat dit echt werkt.
Maar het gaat echt niet, hebben ze dat niet gemerkt?
Ik leef in mijn eigen donkere wereld.
Alles wat word gezegt komt niet aan.
Al denken ze dat het goed gaat.
Dat wereldje blijft bestaan.